زیرزمین

مرگ و یک خاموشی ابدی چندان ایده‌ی خوشایندی نیست اما گاهی به این فکر می‌کنم که همه زندگی درباره مرگ است. تمام صحنه‌های زیبا و ماندگار، داستان‌های عاشقانه، شوق و دلبستگی، رویاها و امیال، پیش از یک نقطه‌ی پایان و در سایه‌ی از دست رفتن معنا پیدا می‌کنند. راستی اگر جاودانگی تنها یک اشتیاق کهن فانتزی نبود و انسانِ فناناپذیر به زندگی ابدی خود عادت داشت، آیا هیچ درامی شکل می‌گرفت؟ آیا تکرارپذیر بودن هر لحظه، لذت عشق و میل و شور و شهوت و کشف و آموختن را کمرنگ و بی‌مزه نمی‌کرد؟ در اپیزود هفتم پادکست زیرزمین با شهرام مکری از ترس‌ ناشناخته‌ها، بی‌فُرمی، مرگ و البته سینما حرف زدیم.

  برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
[email protected]

از کمال نترس، زیرا هرگز به آن نخواهی رسید. این جمله را زمانی سالوادور دالی گفته بود. توصیه‌ی نسبتاً دلسرد‌کننده‌ای است اما حقیقت دارد؛ چون احتمالاً در این جهانِ کج و معوج و پر دست‌انداز اصلاً چیزی به نام کمال وجود ندارد و همیشه چاله‌های ناقص و پر ایراد بی‌شماری باقی خواهند ماند.

در ششمین ا‌پیزود زیرزمین با مهراوه فردوسی از ترس‌های کامل بودن حرف زده بودیم؛ از فشار و اضطرابی که تلاش برای عالی و بی‌نقص بودن بهمان وارد می‌کند و بدنی که بی‌رحمانه علیه کمالی فرضی می‌جنگد و میل به ویران شدن دارد. از خودمان پرسیدیم سعادت در بی‌نقص بودن است یا در رام کردن و در آغوش گرفتن هیولای پر نقص و پر اشتباهِ درونمان؟

  برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
[email protected]

ترس از رها شدن گاهی یک نفرین خانوادگی است که مثل هاله‌ای تیره دور تنت پیچیده شده و قدم به قدم همراهت می‌آید. تو بزرگ می‌شوی، از خانه‌ای که در آن قد کشیدی فاصله می‌گیری، شروع می‌کنی به کشف و ساختن دوباره‌ی جهان اما آن نفرین شوم هنوز با توست و وقت و بی‌وقت، گاه و بی‌گاه زورش را به رخت می‌کشد، دندان‌های تیز و زردش را توی گردنت فرو می‌کند و یادت می‌اندازد که تو هنوز همان کودک رنجوری هستی که در بعد از ظهر یک روز پاییز، پشت پنجره‌ی کلاس کم نور مهدکودک زانوهایش را بغل کرده و زل زده به خیابان تا ببیند مامان یا بابا کی دنبالش می‌آیند.بچه‌ها رفته‌اند، مربی‌ها وسایلشان را جمع می‌کنند، چراغ‌ها یکی یکی خاموش می‌شوند، همه به خانه برمی‌گردند و فقط تو هستی که باقی ماندی. می‌ترسی. از رها شدن. از نخواسته شدن. از تنها ماندن در دنیایی که برای جثه‌ی کوچک و استخوانی تو زیادی بزرگ و بی‌رحم است.دوره‌هایی از زندگی هست که فکر می‌کنی نفرین را باطل کردی، جای پاهایت سفت شده و دیگر نمی‌ترسی. اما کافی‌ست اویی که حضورش در زندگیت را باور کرده بودی جواب پیامت را ندهد. برای بار بیستم در آن روز به متنِ سین نشده خیره می‌شوی و یک دفعه کاناپه‌ای که رویش نشستی تبدیل می‌شود به مثلث برمودا و تو را درون خودش می‌کشد. دوباره پاهای بزرگت آب می‌روند و کوچک می‌شوند. خودت را می‌بینی که با یک جفت کفش سبز چسبی ایستادی پشت یک در بسته که هر چه زنگ می‌زنی و بهش مشت می‌کوبی، به روت باز نمی‌شود. صدای خودت را از اعماق کاناپه می‌شنوی که می‌گوید: «دوباره اتفاق افتاد. دوباره تنها موندم. هنوز هم مثل روزهای بچگی نخواستنی‌ام.» بعد صدای بسته شدن صد تا در را می‌شنوی و خیال می‌کنی پشت تک تکشان ماندی.
 در اپیزود پنجم پادکست زیرزمین با پدرام ابراهیمی از ترس‌های از چشم افتادن و رها شدن حرف زدیم.
 تهیه‌کننده: گوشه‌ی پادکستمیکس و مسترینگ: گل‌سانا احمدی
 رایا دیزاین استودیو حامی اپیزود پنجم پادکست زیرزمین برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید: [email protected] omnystudio.com/listener for privacy information.

  برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
[email protected]

اپیزود چهارم پادکست زیرزمین | ترس‌های از دست‌دادن حریم خصوصیبا متین فکرآزاد.حتماً نباید شخصیتی منزوی، خجالتی یا ضداجتماعی داشته باشی تا از مهمان سر زده، زنگ تلفن یا حضور طولانی مدت دیگران در خانه‌ات به وحشت بیفتی. بعضی از ما برای تنهایی، استقلال، فضای شخصی و کنترل شرایط اهمیت زیادی قائل هستیم و فکر این که کسی یا چیزی ناخواسته وارد حریممان شود و کنترل قلمرو را از دستمان درآورد مضطربمان می‌کند.احساس تماشا یا دید زده شدن یکی از ترس‌هایی است که شاید خیلی از ما تجربه‌اش کرده باشیم. کسی که در خیابانی خلوت، بدون هیچ حرفی تعقیبمان می‌کند. کسی که از پشت شکافی روی دیوار، روزمرگی‌هایمان را تماشا می‌کند. کسی که گفت‌وگوهایمان را شنود می‌کند یا می‌کوشد سر از افکارمان در آورد.در چهارمین اپیزود از پادکست زیرزمین با متین فکرآزاد از ترس‌های از دست دادن حریم خصوصی حرف زدیم: «لطفاً تا وقتی آماده نیستم و خودم نخواسته‌ام تماشایم نکن.»----------------------------------میزبان: آنالی اکبریمیکس‌ومسترینگ: مسعود طیبیتهیه‌شده در «گوشه‌ی پادکست» برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید: [email protected] omnystudio.com/listener for privacy information.

  برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
[email protected]

بعضی آدم‌ها به تدریج وارد میانسالی می‌شوند اما عده‌ای یک‌باره از پرتگاهی نادیده سقوط می‌کنند و ته دره‌ی میانسالی می‌افتند؛ با چشم‌هایی که دیگر به خوبی گذشته نمی‌بیند، موهایی که تسلیم سفیدی شده، خطوطی عمیق که زیر چشم و دور لب‌ها را احاطه کرده و مغزی که تنظیماتش به هم ریخته و مثل سابق کار نمی‌کند.میانسالی دوره‌ای است که در آن حضور شدید مرگ و از دست دادن فرصت‌ها بیش از قبل احساس می‌شود و گذشت سریع زمان، انسان را دچار اضطراب می‌کند.یک دفعه به خودت می‌آیی و می‌بینی دیگر هیچ چیز شبیه قبل نیست. نه صورتت، نه بدنت، نه مفصل و استخوان‌هایت و نه حتی تصور بیرونی‌ای که از خودت داشتی. شاید این سوال را با صدای بلند بپرسی و شاید آن را آهسته با خودت مرور کنی: «چرا دیگر کسی به من نگاه نمی‌کند؟ نکند نامرئی شده‌ام؟»میانسالی از آن مراحلی است که احتمالاً از دور برای بیشتر مردم ترسناک به نظر می‌رسد اما می‌تواند تبدیل به دوره‌ای برای تعریف دوباره‌ی هویت خود شود.در این اپیزود از زیرزمین، با میرا درباره‌ی ترس‌های مواجهه با میانسالی، احساس بی‌مخاطب شدن، تنهایی، مرگ و احساس رهایی حرف زدیم. برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید: [email protected] omnystudio.com/listener for privacy information.

  برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
[email protected]