Cozy Corner with Hossein Nasiri | کوزی کرنر با حسین نصیری

خانم «میترا شاهسوند» طراح برند، استراتژیست ارتباطات و از چهره‌های خلاق و تأثیرگذار طراحی هویت برند در ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او فعالیت حرفه‌ای خود را از دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران آغاز کرد و خیلی زود دریافت که زیبایی بدون معنا ماندگار نیست. همین نگاه فلسفی او را راهی لندن کرد تا در رشته‌ی «تایپوگرافی در ارتباطات تصویری» در کالج ارتباطات لندن و سپس «رسانه و ارتباطات» در دانشگاه لستر تحصیل کند؛ جایی که نگاهش به نقش زبان و روایت در شکل‌گیری برندها عمیق‌تر شد.

پس از چند سال فعالیت در لندن، میترا به ایران بازگشت و استودیوی برندینگ خود را در تهران تأسیس کرد؛ جایی که طراحی را نه صرفاً یک ابزار، بلکه فرآیند کشف هویت برند می‌داند. او در پروژه‌های خود برند را «داستانی زنده» می‌بیند که از دل فرهنگ و تجربه‌ی انسانی زاده می‌شود.

در سال‌های اخیر، مسیر کاری او با تجربه‌ای عمیق از زندگی پیوند خورد؛ هم‌زمان با مراقبت از مادر بیمار و دوران پاندمی کرونا، دو پروژه‌ی مهم My Lady و My Baby را خلق کرد—برندهایی که به گفته‌ی خودش «از دل رنج، عشق و آموختنِ مادر بودن» زاده شدند.

میترا شاهسوند در رویدادهایی چون تداکس‌تهران سخنرانی کرده و داور جشنواره‌های بین‌المللی طراحی بوده است. آثارش در جشنواره‌ی خلاقیت گرِتی فرانسه مورد تقدیر قرار گرفته و در دانشگاه تهران به تدریس برندینگ و روایت برند پرداخته است.

نگاه او به طراحی تلفیقی از شهود و منطق است؛ جایی میان علم و احساس، میان روایت و استراتژی. او معتقد است:

«خودشناسی به خلاقیت کمک می‌کند و خلاقیت به خودشناسی.»

میترا شاهسوند امروز تنها یک طراح نیست؛ او روایت‌گری معاصر است که از میان فرم و رنگ، زبان تازه‌ای برای بیان هویت می‌سازد و باور دارد:

«برند، همان داستانی‌ست که ما درباره‌ی خودمان باور می‌کنیم.»

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «میترا شاهسوند» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «کیان پورتراب» موزیسین، آهنگساز، ترانه‌سرا، تنظیم‌کننده و خواننده‌ی آلترناتیو راک و پاپ، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او فعالیت حرفه‌ای خود را از سال‌های نوجوانی و با حضور در فضای موسیقی راک مستقل ایران آغاز کرد؛ جایی که به‌عنوان یکی از اعضای گروه «کامنت» شناخته شد؛ گروهی که برای بسیاری از مخاطبان نسل جوان، یکی از متفاوت‌ترین و تأثیرگذارترین پروژه‌های موسیقی آلترناتیو فارسی بود.

اما مسیر هنری کیان، تنها به فعالیت گروهی محدود نماند؛ او به مرور، وارد جهان شخصی‌تر و مستقل‌تری شد؛ جهانی که در آن، موسیقی برایش به بستری برای تجربه، کشف و بیان لایه‌های عمیق‌تر ذهن و احساس تبدیل شد. جهانی که در آن موسیقی تنها ابزار سرگرمی نیست، بلکه راهی برای بیان بحران‌های درونی، تنهایی، خشم، عشق، فروپاشی و بازسازی انسان معاصر است.

کیان در سال‌های فعالیت خود، همواره تلاش کرده موسیقی را از قالب‌های کلیشه‌ای رایج فاصله دهد و به سمت ساخت فضایی شخصی، صادقانه و چندلایه حرکت کند؛ فضایی که در آن، صدا، سکوت، نویز، شعر و احساسات خام، همگی بخشی از روایت هستند.

کیان پورتراب در هر دوره از فعالیت هنری‌اش، بخشی تازه از جهان ذهنی خود را آشکار کرده است؛ از قطعاتی که بر پایه‌ی خشم، اضطراب و بی‌قراری ساخته شده‌اند تا آثاری که به سکوت، تنهایی، پذیرش و مواجهه‌ی انسان با خودش نزدیک می‌شوند.

در نگاه او، موسیقی یک «وضعیت» است؛ وضعیتی که می‌تواند هم پناهگاه باشد و هم میدان نبرد. او تلاش می‌کند به‌جای ساختن موسیقی صرفاً خوش‌شنیدنی، تجربه‌ای احساسی و زیسته خلق کند؛ تجربه‌ای که شنونده را وارد فضای ذهنی و عاطفی اثر کند.

آلبوم‌ها و پروژه‌های موسیقایی کیان پورتراب، هرکدام نماینده‌ی بخشی از این مسیر تحول هستند؛ مسیری که از صداهای خشن‌تر و بیرونی آغاز می‌شود و به جهان‌های شخصی‌تر، تاریک‌تر و تأمل‌برانگیزتر می‌رسد. او از آن دسته هنرمندانی است که بیش از آن‌که به تکرار موفقیت‌های گذشته فکر کنند، در تلاش‌اند هر بار جهان تازه‌ای را تجربه و خلق کنند.

آن‌چه کیان پورتراب را از بسیاری از موزیسین‌های هم‌نسلش متمایز می‌کند، جسارت او در تغییر، تجربه‌گرایی و عبور از منطقه‌ی امن است؛ او همواره کوشیده میان موسیقی مستقل جهانی و زیست شخصی ایرانی پلی ایجاد کند؛ پلی میان اضطراب نسل امروز، تنهایی شهری، بحران هویت و میل به خلق.

در گفت‌وگو با «کوزی کرنر»، کیان پورتراب از مسیر شکل‌گیری هویت موسیقایی‌اش می‌گوید؛ از سال‌های تجربه، شکست، آزمون‌وخطا، تأثیر موسیقی راک و آلترناتیو، تغییر نگاهش به صدا و ساختار، و از این‌که چگونه موسیقی برای او به ابزاری برای فهم جهان و فهم خودش تبدیل شده است.

او درباره‌ی تفاوت دوره‌های مختلف کاری‌اش، تغییر فضای آلبوم‌ها، مفهوم «بلوغ هنری»، فشارهای فعالیت مستقل، و مواجهه‌ی یک هنرمند با جهان درونی‌اش صحبت می‌کند؛ مسیری که در آن، هر آلبوم نه فقط مجموعه‌ای از قطعات، بلکه سندی از یک دوره‌ی زیسته و احساسی است.

نگاه کیان پورتراب به موسیقی، نگاهی شخصی، فلسفی و تجربه‌محور است؛ او باور دارد که هنر زمانی واقعی می‌شود که هنرمند حاضر باشد خودش را بی‌واسطه و بدون پنهان‌کاری وارد اثر کند.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «کیان پورتراب» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «امیدرضا کاظمی» مشاور توسعه‌ی کسب‌وکار در صنعت گردشگری و مهمان‌نوازی، پژوهشگر و فعال فرهنگی در حوزه‌ی هتلداری، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او از چهره‌های شناخته‌شده‌ی صنعت میزبانی ایران است؛ از نخستین دانش‌آموختگان هنرستان هتلداری ایران که پس از تجربه‌ی کار در هتل‌های بزرگ تهران، مسیر خود را از مدیریت اجرایی به تفکر و بازتعریف فلسفه‌ی «میزبانی ایرانی» گسترش داد.

نگاه او به میزبانی صرفاً یک شغل یا مهارت خدماتی نیست، بلکه گفت‌وگویی فرهنگی میان آداب و اصول است، جایی که «آداب»، ریشه در ادب و فرهنگ دارد و از دل رابطه‌ی زنده‌ی میزبان و مهمان زاده می‌شود، و «اصول»، ساختاری است که با گذر زمان باید دوباره بازخوانی و بازتعریف شود.

امیدرضا در دوران کاری‌اش در پروژه‌هایی چون هتل تاریخی سرای عامری‌ها در کاشان، هتل آتنا تهران، هتل بوتیک سوريجان، و در همکاری با مجموعه‌هایی همچون گروه سورینت و شرکت عظام، نقش کلیدی در شکل‌گیری جریان تازه‌ای از بازآفرینی بناهای تاریخی و تجربه‌ی سفر ایرانی ایفا کرده است؛ جریانی که بعدها در سراسر ایران ادامه پیدا کرد و به شکل‌گیری بوتیک‌هتل‌ها و اقامتگاه‌های بومی انجامید.

اما آن‌چه امیدرضا را از دیگر فعالان صنعت هتلداری متمایز می‌کند، زاویه‌ی نگاه انسانی و فرهنگی اوست؛ او باور دارد که میزبانی، بیش از هر چیز یک فرآیند پرورش است.

همان‌طور که خودش می‌گوید: «آداب، پروروندنی است، دیکته‌شدنی نیست. ادب را باید در زمان کاشت، در تعامل آموخت و در معاشرت تجربه کرد.»

او می‌کوشد نشان دهد که مهمان‌نوازی در ایران نه وارداتی از غرب، بلکه بخشی از ژن فرهنگی و تاریخی ماست؛ مفهومی که در معماری خانه‌ها، در شاه‌نشین‌ها و حیاط‌های بیرونی، در فرهنگ هم‌سفره‌گی و هم‌نشینی و در قهوه‌خانه‌های بوشهر و حیاط‌های کویری کاشان ریشه دارد. در نگاه او، «خانه ایرانی» نه فقط مکانی برای اقامت، که تجلی روح ارتباط، ادب و گفت‌وگوست.

در گفت‌وگو با «کوزی کرنر»، امیدرضا کاظمی از تاریخ نانوشته‌ی صنعت گردشگری در ایران سخن می‌گوید؛ از جریان‌هایی که از دهه‌ی چهل آغاز شد، در دهه‌ی شصت زیر خاکستر ماند، و در دهه‌ی نود دوباره گل داد. او از نسل مدیرانی است که می‌کوشند استاندارد جهانی را در چارچوب آداب ایرانی بازتعریف کنند و در این مسیر، میان «اصول جهانی» و «روح بومی» پلی زنده بسازند.

در کارنامه‌ی او، علاوه بر مدیریت و مشاوره، نقش‌های آموزشی و پژوهشی پررنگی دیده می‌شود؛ از تدریس در حوزه‌ی مدیریت رستوران و بوتیک‌هتل گرفته تا راه‌اندازی پلتفرم میزبین که ترکیبی از فناوری و تجربه‌ی انسانی را وارد صنعت میزبانی کرده است.

نگاه امیدرضا کاظمی به میزبانی، نگاهی شاعرانه و فلسفی است؛ او معتقد است میزبانی، آیینه‌ای از فرهنگ ماست؛ جایی که شأن میزبان نه در خدمت، بلکه در هم‌نشینی معنا می‌یابد.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «امیدرضا کاظمی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

خانم «فرشته حداد» و آقای «آرش آکند»، طراح، هنرمند و بنیان‌گذاران برند ایرانی «فَرموک»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

«فرموک» برندی است زاده‌ی خیال، صبر و تجربه، که از مرز میان هنر و فشن عبور کرده و کلاه و لباس را از یک پوشش ساده به اثری هنری، شخصی و روایت‌گر بدل کرده است.

فرشته حداد، با پیش‌زمینه‌ای در طراحی گرافیک، تئاتر و کاستوم‌دیزاین، و آرش آکند، با ذهنی نقاشانه و نگاهی مجسمه‌سازانه به فرم، بیش از یک دهه است که در کنار هم «فرموک» را چون اثری زنده می‌تنند؛ اثری که در آن هر کلاه و لباس نه صرفاً محصول، بلکه روایت است؛ روایتی از هویت، فرم، و خیال انسانی.

نام «فرموک» خود حامل داستانی کهن است؛ واژه‌ای برگرفته از اسطوره‌ی یونانی سه الهه‌ی سرنوشت که رشته‌ی عمر آدمیان را با ابزاری به نام فرموک می‌ریسیدند.

آرش آکند، که در ابتدا دنیای نقاشی و تصویرسازی را دنبال می‌کرد، از تجربه‌ی ساخت کلاه به عنوان سفری درون‌گرایانه یاد می‌کند؛ سفری که در آن آموخت «هنرمند در صبر زاده می‌شود».

او ساخت کلاه را به مجسمه‌سازی تشبیه می‌کند، جایی که قالب‌ها شکسته می‌شوند و فرم‌ها از دل آزمون و خطا پدید می‌آیند. در نگاه او، کلاه «بومی برای نقاشی» است؛ بومی که این‌بار بر سر انسان می‌نشیند و به بخشی از هویت او بدل می‌شود.

فرموک، که در آغاز تنها تجربه‌ای شخصی در ساخت کلاه بود، امروز به برندی مستقل در مرز میان هنر، فشن و طراحی مفهومی بدل شده است؛ برندی که با الهام از سنت «کلاه‌مالی» ایرانی و با ترکیب متریال‌هایی چون نمد، پشم خرگوش و سمور، فرآیندهایی کاملاً دست‌ساز و غیرتکراری را خلق می‌کند.

در کارنامه‌ی این دو هنرمند، علاوه بر طراحی و تولید آثار دست‌ساز، همکاری با پروژه‌های سینمایی و برندهای فرهنگی نیز به چشم می‌خورد؛ از طراحی کاستوم برای فیلم‌ها تا خلق کالکشن‌هایی مفهومی که میان مد، روایت و فرهنگ ایرانی پلی تازه می‌سازند.

اما آن‌چه «فرموک» را از سایر برندهای فشن متمایز می‌کند، نگاه فلسفی آن به انسان و پوشش است. در این جهان، کلاه تنها پوشش سر نیست؛ نمادی است از تفکر، از آگاهی، از قصه‌ای که هر فرد بر سر می‌نهد.

و در نهایت، «فرموک» نه صرفاً یک برند، بلکه گفت‌وگویی زنده میان اسطوره، انسان و هنر است؛ جایی که فرم به معنا می‌رسد، و معنا بر سر آدمی می‌نشیند.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «فرشته حداد»، «آرش آکند» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

بیش از پنجاه روز از توقف فعالیت کوزی کرنر گذشته؛ پنجاه روزی که برای خیلی‌هامان فقط عدد نبود؛ زمستانی بود که با خودش سوگ آورد؛ سوگی که ردش هنوز روی صورت شهرها مانده؛ روی دل آدم‌ها؛ روی گفتگوهایی که نیمه‌تمام ماندند.

دی‌ماه ۱۴۰۴ برای ایران فقط یک ماه نبود؛ فصلی بود که به صورت جمعی عزادار شدیم؛ و وقتی یک جامعه عزادار می‌شود، صداها آهسته‌تر و کلمات محتاط‌تر می‌شوند؛ و سکوت معنای دیگری پیدا می‌کند.

در چنین روزهایی بیش از همیشه فهمیدیم که جامعه‌ی ما به چه چیزی نیاز دارد:
به هم‌دلی.
به گفت‌وگو.
به خلاقیت.

خلاق‌تر شدن نه به معنای ساختن چیزهای عجیب، بلکه به معنای پیدا کردن راه‌های تازه برای مواجهه با مسائل پیچیده‌ای که دورمان را گرفته‌اند.

در همین ایام سکوت، پروژه‌ی مستقل کوزی کرنر دو ساله شد؛ پروژه‌ای که با شما رشد کرد؛ از مرز ۲۲۰ هزار نفر مخاطب گذشت؛ ۱۱۳ گفت‌وگوی صوتی و تصویری منتشر شد؛ نسخه‌های ویدیویی بیش از ۳ میلیون بار دیده و نسخه‌های صوتی بیش از ۱ میلیون بار شنیده شدند؛ و میکروکانتنت‌های کوزی کرنر در شبکه‌های اجتماعی بیش از ۱۰۰ میلیون بار بازدید داشتند.

اما راستش را بخواهید، هیچ‌کدام از این اعداد مهم‌تر از یک چیز نیستند:
این‌که شما کنار ما بودید.

اگر گفت‌وگویی شکل گرفت، اگر جمله‌ای جایی نشست، اگر لحظه‌ای الهام‌بخش شد، به خاطر همراهی شما بود.

برای تک‌تک آن لحظه‌ها ممنونیم.

ما همیشه تلاش کرده‌ایم در هر شرایطی راه ارتباط را باز نگه داریم؛ به همین دلیل، با حضور رسمی در پلتفرم آپارات تلاش کردیم تحت هیچ شرایطی این رابطه قطع نشود.

از این پس، همزمان با انتشار اپیزودهای جدید، نسخه‌ی ویدیویی آن‌ها نیز در آپارات منتشر خواهد شد و گفت‌وگوهای پیشین هم به مرور در آن‌جا در دسترس قرار می‌گیرند.

اگر می‌خواهید این مسیر ادامه داشته باشد، اگر گفتگو برای شما هم هنوز مهم است، با عضویت در کانال رسمی کوزی کرنر در آپارات همراه ما بمانید.

در پایان، آرزوی سلامتی و آرامش برای تمام ایرانیان داریم.

و امیدواریم دوباره بتوانیم کنار هم گفت‌وگو کنیم.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.